ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးသည္ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ အျဖဴေရာင္ခ်ည္းသက္သက္ ျဖစ္ေနသည္။ ဒီေနရာမွာ ေကာင္းကင္ကလဲ အျဖဴ၊ ေျမျပင္ကလဲ အျဖဴ၊ သစ္ပင္ႀကီးငယ္ေတြကလဲ အျဖဴေတြပဲ၊ ပန္းကေလးေတြဆိုရင္ ျဖဴအိၿပီး လန္းဆန္းေနတာ။ ဒီေနရာမွာ အိုမင္းေနတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးေတြနဲ႔ လမ္းမႀကီးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ျဖဴစင္ျခင္း ကမာၻမွာ ရွင္သန္ေနရတာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနဟန္ရွိၾကတယ္။
သာယာလိုက္တာ.. ေအးခ်မ္းလိုက္တာ.. တိုက္ခတ္ေနတဲ့ေလကိုက သန္႔စင္ၿပီးလတ္ဆတ္လို႔ေပါ့။ အျဖဳေရာင္ အတိၿပီးတဲ့ ေနမင္းကလည္း ပူေလာင္မႈကိုမေပးပဲ ေႏြးေထြးၿပီး လန္းဆန္းေစတယ္။
ဒီေနရာမွာ ၀ါဒေတြမရွိဘူး..
ပုဂၢိဳလ္စြဲေတြ မရွိဘူး..
လိုခ်င္တပ္မက္စိတ္ေတြ မျဖစ္ေပၚဘူး..
ကၽြန္နဲ႔ သခင္၀ါဒဆန္တဲ့ ယံုၾကည္မႈေတြ မထြန္းကားဘူး..
ငါဆိုတဲ့ စိတ္ေတြကေတာ့ရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ သင့္တင့္မွ်တယံုထက္ မပိုၾကဘူး..
.......................
......................
(((အလို)))
ဒီေဒသမွာရွိတဲ့ လူသားအားလံုးဟာ အျဖဴေရာင္ခ်ည္ထည္ေတြ ၀တ္ဆင္ထားၾကတဲ့ ကေလးငယ္ေတြပါ့လား... သူတို႔တေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကစားေနၾကရင္း ေအာ္ဟစ္ေနၾကပံုက ေဘးကလူ ၾကည့္ရင္ေတာင္ အေပ်ာ္ေတြ ကူးစက္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ခ်င္စိတ္ေပါက္ လာေစတယ္။ ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေလးေတြဟာဆိုရင္ တကယ့္ကို ၾကည္စင္ၿပီး အရည္လဲ့ေနတဲ့ စိန္တံုးေလးေတြလိုပဲ။ အသားကေလးေတြဟာဆိုရင္လည္း ၀င္းဖန္႔ၿပီး စိုလက္ေနတဲ့ အသြင္နဲ႔ ႏုႏုနယ္နယ္ ခ်စ္စဖြယ္ေလးေတြခ်ည္းပဲ။
သူတို႔ကို ဘယ္သူစုစည္းၿပီး ဒီေနရာကို ပို႔ထားတာပါလိမ့္....
အားလံုးဟာ အရြယ္မတိမ္းမယိမ္းနဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳးေလးေတြ။ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ... ၾကည့္ရ တာ မ်က္စိထဲေရာ ႏွလံုးသားထဲမွာပါ ၿငိမ္းခ်မ္းလြန္းလို႔.. သူတို႔ေလးေတြ ကစားေနတဲ့ ေနရာရဲ႕ မလွမ္းမကမ္း ခံုတန္းေလးက ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။
ထိုအခိုက္... ကစားကြင္းရဲ႕ ေထာင့္တေနရာက စကားေျပာသံ သဲ့သဲ့ ၾကားရတယ္...
“က်ဳပ္တုိ႔ ျဖဴစင္ျခင္းေဂဟာေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္ေနတဲ့ အေျခခံေဆာက္လုပ္ေရး ပစၥည္းေတြ အေတာ္ေလးစံုလင္ ေနၿပီဗ်”
“အင္း... ဒါဆို ကေလးေတြအတြက္ က်ဳပ္တို႔ မနက္ျဖန္ပဲ စၿပီးေဆာက္လိုက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ”...
အျဖဴေရာင္ ၀တ္႐ံုကိုယ္စီနဲ႔ အဖိုးအိုႏွစ္ေယာက္..
သူတို႔ဟာ အိုမင္းေနၾကေပမယ့္ မ်က္လံုးမ်က္ဖန္ေတြဟာ ထက္ျမက္ၿပီး ၿငိမ္းေအးတဲ့ အသြင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ နဂိုကမွ ကေလးေတြအေပၚ ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္အခံနဲ႔ ျဖဴစင္ျခင္းေဂဟာ ေဆာက္လုပ္ရာမွာ ၀ိုင္း၀န္းကူညီခ်င္ေနမိတယ္။ ဒါနဲ႔...
“ဦးရီးတို႔ခင္ဗ်ာ... ျဖဴစင္ျခင္းေဂဟာ ေဆာက္လုပ္ရာမွာ.. က်ေနာ္လည္း ပါ၀င္ကူညီပါရေစလား ခင္ဗ်ာ” လို႔ ခြင့္ပန္လိုက္တယ္။
ပထမအဖိုးအိုက..“ေဟ.. မင္းက ကူညီခ်င္တာလား”
“ဟုတ္ပါတယ္..ခင္ဗ်ာ”
“က်ေနာ္အေနန႔ဲ ဥာဏ္အားမကူႏိုင္ေတာင္ လက္႐ံုးအားနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ကူညီပါရေစဗ်ာ”
“ေအး..ရပါတယ္”
“ဒါထက္...တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို အရင္ေျပာျပရအံုးမယ္”
“အဲဒါက...တကယ့္ကို ျဖဴစင္လြန္းတဲ့ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ဘ၀တသက္တာအတြက္.. စစ္မွန္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ေလာကဓမၼေတြကို တို႔တေတြ ခ်မွတ္လမ္းျပေပးဖို႔ပါပဲ”
“ဒီေတာ့..တို႔ႏွစ္ေယာက္က ဒီလိုစီစဥ္တယ္၊ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ အိပ္စက္ခ်ိန္မွာ အိမ္မက္ေတြအျဖစ္နဲ႔ ညစဥ္ ေလာကဓမၼေတြကို ပို႔ခ်သင္ၾကားေပးမယ္.. အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ သူတို႔ေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ဟာ လူႀကီးေတြနဲ႔တန္းတူ ေလ့လာမွတ္သားႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္မ်ိဳးျဖစ္ေနေစဖို႔..ေဟာဒီက ငါ့သူငယ္ခ်င္းႀကီးကိုယ္တုိင္ သူတတ္စြမ္းတဲ့ ပညာရပ္နဲ႔ အက်ိဳးျပဳစီစဥ္ထားတယ္”
ထိုအခါ ဒုတိယအဖိုးအိုက...
“အခုလည္း သူတို႔ေတြရဲ႕ အိပ္စက္ခ်ိန္ေလ.. သူတို႔ရဲ႕အိပ္စက္ခ်ိန္မွာ အိမ္မက္အျဖစ္နဲ႔ ဒီေနရာကို ညစဥ္ညတိုင္း ေခၚထားတာေပါ့”
“ျဖဴစစ္ျခင္းေဂဟာေဆာက္ဖို႔ တတ္ကၽြမ္းရမယ့္ပညာထက္.. အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကသာ အေရးႀကီးတာ ပါ..”
ဒါေတြကေတာ့..
(၁)ေလာကရဲ႕႐ိုးသားျခင္းေတြ ေဖာ္ထုတ္ၿပီး အက်င့္သီလကို ျဖဴစင္ဖို႔..
(၂)ႏုနယ္တဲ့ ကေလးေတြရဲ႕စိတ္မွာ အေၾကာက္တရားကို ဖယ္ထုတ္ႏိုင္ၿပီး ေလာကရဲ႕မၿမဲတဲ့ အနိစၥသေဘာကို ရဲရင့္စြာ လက္ခံရဲဖို႔..
(၃)မိဘတို႔အေပၚ ထာ၀ရ႐ိုေသကိုင္း႐ႈိုင္းၿပီး သတၱ၀ါတိုင္းအေပၚ ေမတၱာတရားႏွင့္ယွဥ္ေသာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ပြားမ်ားတတ္ေစဖို႔..
(၄)အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ စိတ္အလ်ဥ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ျခင္း၊ ပ်က္ျခင္းသေဘာကို တျဖည္းျဖည္းသတိကပ္ ဆင္ျခင္လာႏိုင္ေစဖို႔..
(၅)အက်င့္သီလပိုင္းအေနနဲ႔က ေလာကမွာထြန္းကားေနတဲ့ ဘာသာတရားႀကီးေတြထဲက တူညီတဲ့ အက်င့္သီလ ေစာင့္ထိန္းမႈေတြကို အရင္သင္ၾကားေပးရမွာေပါ့။
“အဲဒီအခါ သူတို႔ေတြဟာ ကိုယ္အမူအရာ ႏႈတ္အမူအရာ အားလံုးရဲ႕ လႈပ္ရွားျပဳမူမႈေတြကို အက်င့္သီလနဲ႔ယွဥ္ ကာ ဆင္ျခင္မိလာၿပီး ေလာကက်င့္၀တ္ေတြကို ေစာင့္စည္းႏိုင္တဲ့ လူသားေတြျဖစ္လာမယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ျဖဴစင္ျခင္းေဂဟာရဲ႕ အေျခခံအုတ္ျမစ္ဟာ သီလဆိုတဲ့ အေျခခံေဆာက္လုပ္ေရးအတတ္ေပါ့။ သီလကို အေျချပဳ ထားတဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးအတတ္နဲ႔ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ျဖဴစင္မႈကို လူႀကီးျဖစ္တဲ့အထိ ထိန္းသိမ္းသြားႏိုင္ရမယ္။ ဒါမွ ကမာၻေလာကႀကီးဟာ မေကာင္းမႈေတြ ေလ်ာ့ပါးလာမွာေပါ့”
အဖိုးအိုႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို နားေထာင္ရင္း ကေလးငယ္ေလးေတြအတြက္ ၾကည္ႏူး၀မ္း ေျမာက္မႈနဲ႔အတူ ၾကက္သီးေမႊးညင္းမ်ားပင္ ထမိတယ္။ က်ေနာ္လည္း ဒီိလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ကေလးငယ္တစ္ဦး အျဖစ္ ရွင္သန္ခြင့္ရခဲ့ ခ်င္လိုက္တာ။ အခုေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ အတိၿပီးတဲ့ စိတ္ကို ေမာင္းႏွင္လို႔ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ အမႈိက္အျဖစ္နဲ႔ ရပ္တည္ခဲ့တာ ဆယ္စုႏွစ္ေတြ အေတာ္ေက်ာ္လာခဲ့ရၿပီ။
ထိုသို႔ ေတြးမိေနစဥ္ အခိုက္... ဒုတိယအဖိုးအိုက ၿပံဳးရႊင္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္...
“ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ ေတြးေတာပူပန္မေနပါနဲ႔ ကြာ”
“ဟမ္.. အဖိုးက က်ေနာ္ေတြးေနတာကို သိတယ္ေပါ့”
“ဟား.ဟား. ဒါကထားပါကြာ.. အခု အနာဂတ္ရဲ႕မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးၾကဖို႔ပဲ စဥ္းစားပါေတာ့”
“ေအး..တခါတည္းလည္း မင္းကိုေျပာရအံုးမယ္.. တို႔အခု ျဖဴစင္ျခင္းေဂဟာ ေဆာက္လုပ္ဖို႔ ပထမဆံုးလုပ္သား အျဖစ္ မင္းကိုေရြးခ်ယ္လို႔ အိပ္မက္လူသားအျဖစ္နဲ႔ ဒီေနရာကို ေခၚလိုက္တာပါ”
“ဗ်ာ... ဟုတ္လား ၀မ္းသာလိုက္တာ”
“ေနာက္ေန႔ေတြကစၿပီး တို႔နဲ႔အတူ လုပ္အားေပးေပါ့ကြာ..ေနာ္”
“စိတ္ခ်ပါ အဖိုးတို႔ရယ္ က်ေနာ္ကိုသာ ေခၚဖို႔မေမ့ပါနဲ႔”
အဖိုးအိုႏွစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ကို ၾကည္လင္ေသာအၿပံဳးနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး.. “ေအးအခုေတာ့ မင္းအိမ္ျပန္လိုက္ပါအံုး၊ ေနာက္ရက္ေတြကစၿပီး တစ္ေလွတည္းစီးၿပီး တစ္ခရီးတည္း သြားၾကအံုးစို႔ ေမာင္ရင္ေရ”
ပထမအဖိုးအိုက က်ေနာ္ပုခံုးကို အသာအယာလွမ္းပုတ္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ.. ေအးျမတဲ့ ဓာတ္လႈိုင္းတစ္ခု ခႏၶာကိုယ္ထဲကို စီး၀င္လာသလို ခံစားမိလိုက္တယ္..
ေနာက္ေတာ့.. အဖိုးအိုတို႔၏ ေႏြးေထြးတဲ့ ႏႈတ္ဆက္အၿပံဳး... ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာရယ္ေမာ ျမဴးထူးေနတဲ့ အသံေလးေတြ.. အျဖဴေရာင္ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေတးသီေနတဲ့ အသံေတြ... အို... ေျပာေနရင္း.. အျဖဴေရာင္ ယုန္ကေလးေတြ က်ေနာ့္ေရွ႕က ျဖတ္ေျပးသြားၾကတယ္ဗ်ာ... က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လဲ အားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာန႔ဲ အားလံုးကိုႏႈတ္ဆက္ေနမိတယ္။ ဒီေန႔ကစၿပီး က်ေနာ္ဟာ ကမာၻေလာကႀကီးအတြက္ အက်ိဳးျပဳဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၿပီေလ... က်ေနာ့္ရဲ႕ အိမ္အျပန္ခရီးက ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြအျပင္ ၀မ္းေျမာက္ပီတိေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ ေပါ့ဗ်ာ။
က်ေနာ္ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးရတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ က်ေနာ့္အရင္းႏွီးဆံုးသူရဲ႕ လက္ေတြကို တေပါင္းတည္း ဆုပ္ကိုင္လို႔ သာယာတဲ့ ေန႔သစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို ဖန္ဆင္းခြင့္ရအံုးမယ္ေလ....
((((((ကလင္..လင္...လင္...လင္))))))
(((ကလင္.....လင္...လင္..လင္)))
“ေဟ့ေရာင္... ေနဖင္ထိုးေနၿပီ ထေတာ့ဟ”
“ႏႈိုးစက္က ဒီေလာက္ေအာ္ေနတာေတာင္ မထႏိုင္ဘူးး.. ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာႀကီးကလည္း အိပ္ယာႏိုးတာေတာင္ ၿပံဳးရႊင္လို႔.. အရင္ေန႔ေတြကဆို စူပုတ္ၿပီး အိပ္ယာထတဲ့ေကာင္...ဘယ္ေကာင္မေလးနဲ႔ အိ္မ္မက္ေနလဲ မသိဘူး”
အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အသံကို ၾကားေတာ့မွ...
((ဟိုက္)) အလုပ္ေနာက္က်ျပန္ၿပီ... “ေအးေဟ့... ထၿပီဟ..ထၿပီ”
အိပ္ယာကို အသည္းအသန္သိမ္းရင္း ေနာက္ေန႔ညေတြေတာ့ အေစာႀကီးအိပ္ေတာ့မည္ဟု ေတြးလို႔သာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေတာ့ေလသည္။
ပကတိျဖဴစင္ျခင္းေတြ...
ေလာကရဲ႕ အနားသတ္မ်ဥ္းေတြျဖစ္တဲ့ အက်င့္သီလေတြ..
႐ိုးသားၿပီး ပုဂၢိဳလ္ေရးကင္းတဲ့ ေလာကပါလတရားေတြ..
တေန႔ေတာ့ လူ႔ကမာၻႀကီးမွာ ထြန္းကားလာအံုးမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ စိတ္ကူးရင္း......
ယခုက်ေနာ္ တင္ဆက္ခဲ့ေသာ ၀တၱဳတိုေလးသည္ ကေလးေလးေမြးေန႔ အတြက္ရည္စူးကာ ေရးဖြဲ႔ထားပါသည္။ ကေလးေလး က်န္းမာလန္းဆန္းလို႔ ဘ၀ကိုအ႐ႈံးမေပးပဲ ခင္ရာေဆြမ်ိဳးရင္းႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ဦးေနာ္၊ မငယ္ႀကီးတို႔နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္တြဲ၍ ၿပံဳးေပ်ာ္ၾကည္ႏူးေနႏိုင္ပါေစဗ်ာ.....
သာယာလိုက္တာ.. ေအးခ်မ္းလိုက္တာ.. တိုက္ခတ္ေနတဲ့ေလကိုက သန္႔စင္ၿပီးလတ္ဆတ္လို႔ေပါ့။ အျဖဳေရာင္ အတိၿပီးတဲ့ ေနမင္းကလည္း ပူေလာင္မႈကိုမေပးပဲ ေႏြးေထြးၿပီး လန္းဆန္းေစတယ္။
ဒီေနရာမွာ ၀ါဒေတြမရွိဘူး..
ပုဂၢိဳလ္စြဲေတြ မရွိဘူး..
လိုခ်င္တပ္မက္စိတ္ေတြ မျဖစ္ေပၚဘူး..
ကၽြန္နဲ႔ သခင္၀ါဒဆန္တဲ့ ယံုၾကည္မႈေတြ မထြန္းကားဘူး..
ငါဆိုတဲ့ စိတ္ေတြကေတာ့ရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ သင့္တင့္မွ်တယံုထက္ မပိုၾကဘူး..
.......................
......................
(((အလို)))
ဒီေဒသမွာရွိတဲ့ လူသားအားလံုးဟာ အျဖဴေရာင္ခ်ည္ထည္ေတြ ၀တ္ဆင္ထားၾကတဲ့ ကေလးငယ္ေတြပါ့လား... သူတို႔တေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကစားေနၾကရင္း ေအာ္ဟစ္ေနၾကပံုက ေဘးကလူ ၾကည့္ရင္ေတာင္ အေပ်ာ္ေတြ ကူးစက္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ခ်င္စိတ္ေပါက္ လာေစတယ္။ ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေလးေတြဟာဆိုရင္ တကယ့္ကို ၾကည္စင္ၿပီး အရည္လဲ့ေနတဲ့ စိန္တံုးေလးေတြလိုပဲ။ အသားကေလးေတြဟာဆိုရင္လည္း ၀င္းဖန္႔ၿပီး စိုလက္ေနတဲ့ အသြင္နဲ႔ ႏုႏုနယ္နယ္ ခ်စ္စဖြယ္ေလးေတြခ်ည္းပဲ။
သူတို႔ကို ဘယ္သူစုစည္းၿပီး ဒီေနရာကို ပို႔ထားတာပါလိမ့္....
အားလံုးဟာ အရြယ္မတိမ္းမယိမ္းနဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳးေလးေတြ။ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ... ၾကည့္ရ တာ မ်က္စိထဲေရာ ႏွလံုးသားထဲမွာပါ ၿငိမ္းခ်မ္းလြန္းလို႔.. သူတို႔ေလးေတြ ကစားေနတဲ့ ေနရာရဲ႕ မလွမ္းမကမ္း ခံုတန္းေလးက ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။
ထိုအခိုက္... ကစားကြင္းရဲ႕ ေထာင့္တေနရာက စကားေျပာသံ သဲ့သဲ့ ၾကားရတယ္...
“က်ဳပ္တုိ႔ ျဖဴစင္ျခင္းေဂဟာေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္ေနတဲ့ အေျခခံေဆာက္လုပ္ေရး ပစၥည္းေတြ အေတာ္ေလးစံုလင္ ေနၿပီဗ်”
“အင္း... ဒါဆို ကေလးေတြအတြက္ က်ဳပ္တို႔ မနက္ျဖန္ပဲ စၿပီးေဆာက္လိုက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ”...
အျဖဴေရာင္ ၀တ္႐ံုကိုယ္စီနဲ႔ အဖိုးအိုႏွစ္ေယာက္..
သူတို႔ဟာ အိုမင္းေနၾကေပမယ့္ မ်က္လံုးမ်က္ဖန္ေတြဟာ ထက္ျမက္ၿပီး ၿငိမ္းေအးတဲ့ အသြင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ နဂိုကမွ ကေလးေတြအေပၚ ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္အခံနဲ႔ ျဖဴစင္ျခင္းေဂဟာ ေဆာက္လုပ္ရာမွာ ၀ိုင္း၀န္းကူညီခ်င္ေနမိတယ္။ ဒါနဲ႔...
“ဦးရီးတို႔ခင္ဗ်ာ... ျဖဴစင္ျခင္းေဂဟာ ေဆာက္လုပ္ရာမွာ.. က်ေနာ္လည္း ပါ၀င္ကူညီပါရေစလား ခင္ဗ်ာ” လို႔ ခြင့္ပန္လိုက္တယ္။
ပထမအဖိုးအိုက..“ေဟ.. မင္းက ကူညီခ်င္တာလား”
“ဟုတ္ပါတယ္..ခင္ဗ်ာ”
“က်ေနာ္အေနန႔ဲ ဥာဏ္အားမကူႏိုင္ေတာင္ လက္႐ံုးအားနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ကူညီပါရေစဗ်ာ”
“ေအး..ရပါတယ္”
“ဒါထက္...တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို အရင္ေျပာျပရအံုးမယ္”
“အဲဒါက...တကယ့္ကို ျဖဴစင္လြန္းတဲ့ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ဘ၀တသက္တာအတြက္.. စစ္မွန္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ေလာကဓမၼေတြကို တို႔တေတြ ခ်မွတ္လမ္းျပေပးဖို႔ပါပဲ”
“ဒီေတာ့..တို႔ႏွစ္ေယာက္က ဒီလိုစီစဥ္တယ္၊ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ အိပ္စက္ခ်ိန္မွာ အိမ္မက္ေတြအျဖစ္နဲ႔ ညစဥ္ ေလာကဓမၼေတြကို ပို႔ခ်သင္ၾကားေပးမယ္.. အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ သူတို႔ေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ဟာ လူႀကီးေတြနဲ႔တန္းတူ ေလ့လာမွတ္သားႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္မ်ိဳးျဖစ္ေနေစဖို႔..ေဟာဒီက ငါ့သူငယ္ခ်င္းႀကီးကိုယ္တုိင္ သူတတ္စြမ္းတဲ့ ပညာရပ္နဲ႔ အက်ိဳးျပဳစီစဥ္ထားတယ္”
ထိုအခါ ဒုတိယအဖိုးအိုက...
“အခုလည္း သူတို႔ေတြရဲ႕ အိပ္စက္ခ်ိန္ေလ.. သူတို႔ရဲ႕အိပ္စက္ခ်ိန္မွာ အိမ္မက္အျဖစ္နဲ႔ ဒီေနရာကို ညစဥ္ညတိုင္း ေခၚထားတာေပါ့”
“ျဖဴစစ္ျခင္းေဂဟာေဆာက္ဖို႔ တတ္ကၽြမ္းရမယ့္ပညာထက္.. အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကသာ အေရးႀကီးတာ ပါ..”
ဒါေတြကေတာ့..
(၁)ေလာကရဲ႕႐ိုးသားျခင္းေတြ ေဖာ္ထုတ္ၿပီး အက်င့္သီလကို ျဖဴစင္ဖို႔..
(၂)ႏုနယ္တဲ့ ကေလးေတြရဲ႕စိတ္မွာ အေၾကာက္တရားကို ဖယ္ထုတ္ႏိုင္ၿပီး ေလာကရဲ႕မၿမဲတဲ့ အနိစၥသေဘာကို ရဲရင့္စြာ လက္ခံရဲဖို႔..
(၃)မိဘတို႔အေပၚ ထာ၀ရ႐ိုေသကိုင္း႐ႈိုင္းၿပီး သတၱ၀ါတိုင္းအေပၚ ေမတၱာတရားႏွင့္ယွဥ္ေသာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ပြားမ်ားတတ္ေစဖို႔..
(၄)အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ စိတ္အလ်ဥ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ျခင္း၊ ပ်က္ျခင္းသေဘာကို တျဖည္းျဖည္းသတိကပ္ ဆင္ျခင္လာႏိုင္ေစဖို႔..
(၅)အက်င့္သီလပိုင္းအေနနဲ႔က ေလာကမွာထြန္းကားေနတဲ့ ဘာသာတရားႀကီးေတြထဲက တူညီတဲ့ အက်င့္သီလ ေစာင့္ထိန္းမႈေတြကို အရင္သင္ၾကားေပးရမွာေပါ့။
“အဲဒီအခါ သူတို႔ေတြဟာ ကိုယ္အမူအရာ ႏႈတ္အမူအရာ အားလံုးရဲ႕ လႈပ္ရွားျပဳမူမႈေတြကို အက်င့္သီလနဲ႔ယွဥ္ ကာ ဆင္ျခင္မိလာၿပီး ေလာကက်င့္၀တ္ေတြကို ေစာင့္စည္းႏိုင္တဲ့ လူသားေတြျဖစ္လာမယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ျဖဴစင္ျခင္းေဂဟာရဲ႕ အေျခခံအုတ္ျမစ္ဟာ သီလဆိုတဲ့ အေျခခံေဆာက္လုပ္ေရးအတတ္ေပါ့။ သီလကို အေျချပဳ ထားတဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးအတတ္နဲ႔ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ျဖဴစင္မႈကို လူႀကီးျဖစ္တဲ့အထိ ထိန္းသိမ္းသြားႏိုင္ရမယ္။ ဒါမွ ကမာၻေလာကႀကီးဟာ မေကာင္းမႈေတြ ေလ်ာ့ပါးလာမွာေပါ့”
အဖိုးအိုႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို နားေထာင္ရင္း ကေလးငယ္ေလးေတြအတြက္ ၾကည္ႏူး၀မ္း ေျမာက္မႈနဲ႔အတူ ၾကက္သီးေမႊးညင္းမ်ားပင္ ထမိတယ္။ က်ေနာ္လည္း ဒီိလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ကေလးငယ္တစ္ဦး အျဖစ္ ရွင္သန္ခြင့္ရခဲ့ ခ်င္လိုက္တာ။ အခုေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ အတိၿပီးတဲ့ စိတ္ကို ေမာင္းႏွင္လို႔ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ အမႈိက္အျဖစ္နဲ႔ ရပ္တည္ခဲ့တာ ဆယ္စုႏွစ္ေတြ အေတာ္ေက်ာ္လာခဲ့ရၿပီ။
ထိုသို႔ ေတြးမိေနစဥ္ အခိုက္... ဒုတိယအဖိုးအိုက ၿပံဳးရႊင္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္...
“ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ ေတြးေတာပူပန္မေနပါနဲ႔ ကြာ”
“ဟမ္.. အဖိုးက က်ေနာ္ေတြးေနတာကို သိတယ္ေပါ့”
“ဟား.ဟား. ဒါကထားပါကြာ.. အခု အနာဂတ္ရဲ႕မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးၾကဖို႔ပဲ စဥ္းစားပါေတာ့”
“ေအး..တခါတည္းလည္း မင္းကိုေျပာရအံုးမယ္.. တို႔အခု ျဖဴစင္ျခင္းေဂဟာ ေဆာက္လုပ္ဖို႔ ပထမဆံုးလုပ္သား အျဖစ္ မင္းကိုေရြးခ်ယ္လို႔ အိပ္မက္လူသားအျဖစ္နဲ႔ ဒီေနရာကို ေခၚလိုက္တာပါ”
“ဗ်ာ... ဟုတ္လား ၀မ္းသာလိုက္တာ”
“ေနာက္ေန႔ေတြကစၿပီး တို႔နဲ႔အတူ လုပ္အားေပးေပါ့ကြာ..ေနာ္”
“စိတ္ခ်ပါ အဖိုးတို႔ရယ္ က်ေနာ္ကိုသာ ေခၚဖို႔မေမ့ပါနဲ႔”
အဖိုးအိုႏွစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ကို ၾကည္လင္ေသာအၿပံဳးနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး.. “ေအးအခုေတာ့ မင္းအိမ္ျပန္လိုက္ပါအံုး၊ ေနာက္ရက္ေတြကစၿပီး တစ္ေလွတည္းစီးၿပီး တစ္ခရီးတည္း သြားၾကအံုးစို႔ ေမာင္ရင္ေရ”
ပထမအဖိုးအိုက က်ေနာ္ပုခံုးကို အသာအယာလွမ္းပုတ္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ.. ေအးျမတဲ့ ဓာတ္လႈိုင္းတစ္ခု ခႏၶာကိုယ္ထဲကို စီး၀င္လာသလို ခံစားမိလိုက္တယ္..
ေနာက္ေတာ့.. အဖိုးအိုတို႔၏ ေႏြးေထြးတဲ့ ႏႈတ္ဆက္အၿပံဳး... ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာရယ္ေမာ ျမဴးထူးေနတဲ့ အသံေလးေတြ.. အျဖဴေရာင္ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေတးသီေနတဲ့ အသံေတြ... အို... ေျပာေနရင္း.. အျဖဴေရာင္ ယုန္ကေလးေတြ က်ေနာ့္ေရွ႕က ျဖတ္ေျပးသြားၾကတယ္ဗ်ာ... က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လဲ အားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာန႔ဲ အားလံုးကိုႏႈတ္ဆက္ေနမိတယ္။ ဒီေန႔ကစၿပီး က်ေနာ္ဟာ ကမာၻေလာကႀကီးအတြက္ အက်ိဳးျပဳဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၿပီေလ... က်ေနာ့္ရဲ႕ အိမ္အျပန္ခရီးက ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြအျပင္ ၀မ္းေျမာက္ပီတိေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ ေပါ့ဗ်ာ။
က်ေနာ္ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးရတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ က်ေနာ့္အရင္းႏွီးဆံုးသူရဲ႕ လက္ေတြကို တေပါင္းတည္း ဆုပ္ကိုင္လို႔ သာယာတဲ့ ေန႔သစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို ဖန္ဆင္းခြင့္ရအံုးမယ္ေလ....
...........................
.......................
.......................
((((((ကလင္..လင္...လင္...လင္))))))
(((ကလင္.....လင္...လင္..လင္)))
“ေဟ့ေရာင္... ေနဖင္ထိုးေနၿပီ ထေတာ့ဟ”
“ႏႈိုးစက္က ဒီေလာက္ေအာ္ေနတာေတာင္ မထႏိုင္ဘူးး.. ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာႀကီးကလည္း အိပ္ယာႏိုးတာေတာင္ ၿပံဳးရႊင္လို႔.. အရင္ေန႔ေတြကဆို စူပုတ္ၿပီး အိပ္ယာထတဲ့ေကာင္...ဘယ္ေကာင္မေလးနဲ႔ အိ္မ္မက္ေနလဲ မသိဘူး”
အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အသံကို ၾကားေတာ့မွ...
((ဟိုက္)) အလုပ္ေနာက္က်ျပန္ၿပီ... “ေအးေဟ့... ထၿပီဟ..ထၿပီ”
အိပ္ယာကို အသည္းအသန္သိမ္းရင္း ေနာက္ေန႔ညေတြေတာ့ အေစာႀကီးအိပ္ေတာ့မည္ဟု ေတြးလို႔သာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေတာ့ေလသည္။
ပကတိျဖဴစင္ျခင္းေတြ...
ေလာကရဲ႕ အနားသတ္မ်ဥ္းေတြျဖစ္တဲ့ အက်င့္သီလေတြ..
႐ိုးသားၿပီး ပုဂၢိဳလ္ေရးကင္းတဲ့ ေလာကပါလတရားေတြ..
တေန႔ေတာ့ လူ႔ကမာၻႀကီးမွာ ထြန္းကားလာအံုးမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ စိတ္ကူးရင္း......
ယခုက်ေနာ္ တင္ဆက္ခဲ့ေသာ ၀တၱဳတိုေလးသည္ ကေလးေလးေမြးေန႔ အတြက္ရည္စူးကာ ေရးဖြဲ႔ထားပါသည္။ ကေလးေလး က်န္းမာလန္းဆန္းလို႔ ဘ၀ကိုအ႐ႈံးမေပးပဲ ခင္ရာေဆြမ်ိဳးရင္းႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ဦးေနာ္၊ မငယ္ႀကီးတို႔နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္တြဲ၍ ၿပံဳးေပ်ာ္ၾကည္ႏူးေနႏိုင္ပါေစဗ်ာ.....
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ...
မိုးေမာင္
မိုးေမာင္
